رونمایی باغ‌وحش پاریس از یکی از عجیب‌ترین جانداران روی زمین

باغ‌وحش پاریس قرار است روز شنبه یکی از عجیب ترین موجودات زنده را به معرض نمایش بگذارد: نوعی کپک مخاطی زرد رنگ و آمیب شکل که نه چشم دارد و نه مغز اما 720 جنسیت داشته و پیدا کردن غذا و مسیریابی را هوشمندانه انجام می دهد.

کارشناسان با الهام گرفتن از فیلم «حباب»The Blob) ) که استیو مک‌کوئین در آن نقش آفرینی کرده بود، به این جاندار لقب «حباب» داده اند. Bruno David، رییس موزه ملی تاریخ طبیعی فرانسه در پاریس در مورد آن می گوید:

«حباب در حال حاضر یکی از عجیب ترین موجودات روی زمین است. این جاندار میلیون ها سال اینجا زندگی می کرده و ما هنوز ماهیت آن را به طور دقیق نمی دانیم.»

کپک مخاطی مورد بحث با نام علمی Physarum polycephalum یا کپک چند سر، جزو یکی از 900 کپک مخاطی است که تاکنون کشف شده و خطری برای انسان ها ندارد. این جاندار از برگ ها و کنده درختان تغذیه کرده و در دسته قارچ ها یا حیوانات قرار نمی گیرد.

Tanya Latty، پژوهشگر کپک مخاطی از دانشگاه سیدنی استرالیا در مورد حباب می گوید:

«مطالعه کپک های مخاطی شگفت انگیز است؛ چون آنها مغز ندارند ولی به طرزی عجیب می توانند کارهای هوشمندانه ای انجام داده و در مسیرهای پیچ و خم دار راه خود را پیدا کنند. آنها به دقت در تغذیه خود تعادل برقرار کرده و کیفیت غذا و ریسک آن را می سنجند.»

دانشمندان هنوز نمی دانند کپک مخاطی چطور بدون سیستم عصبی می تواند کارهای فوق را انجام دهد. برخی از محققان معتقدند این جاندار به کمک سیگنال های الکتریکی یا با ارسال موج در شاخه های خود، با محیط ارتباط برقرار می کند. مطالعات اخیر نشان می دهند احتمالاً یک مولکول سیگنالی ناشناخته مسئول رفتارهای پیچیده ای است که این جاندار از خود بروز می دهد.

منبع:Cnet

مشمشه در اسب

بیماری مشمشه چیست ؟

مشمشه یکی از قدیمی ترین بیماریهای عفونی واگیر دار و قابل انتقال بین حیوانات و انسان است. بیشتــر تک سمیان (اسب ، الاغ و قاطر) به این بیماری حساس بوده و ابتلاء به مشمشه می تواند منجر به مرگ آنها شود. عامل این بیماری، باکتــری بورخولــدریا مالئی (Burkholderia mallei)است که سابق بر این به عنوان پسودوموناس مالئی شناخته می شد.

بیماری مشمشه از چه زمانی وجود داشته است ؟

مشمشه از دوران هــای قدیم شناخته شده و از زمان توصیف آن توسط بقراط تحت عنوان بیمـاری وخیم اسب سانان همیشه به عنوان یکی از مهمترین بیماریهای تک سمیان مطرح بوده است. تا قبل از انقلاب صنعتی که از تک سمیان به عنوان وسایل ترابری و باربری استفاده می شد و اسب و قاطر جایگاه ویژه ای در قوای نظامی داشتند، مشمشه از شیوع بالا و اهمیت وافری برخوردار بود. طوریکه در گذشته دور علاوه بر موارد فراوان وقوع طبیعی بیماری درتک سمیان و انسان، از باکتری عامل مشمشه به عنوان سلاح میکروبی در جنگ های جهانی نیز استفاده شده است. از قدیم الایام مشمشه به عنوان بیماری مهم مشترک بین انسان و دام در دامپزشکان و تیمارگران اسب سانان دیده می شد. اما در سالهای اخیر با اجرای برنامه های کنترل و ریشه کنی این بیماری در حیوانات توسط دامپزشکی کشورها، میزان شیوع جهانی آن در حیوانات به مقدار زیادی کاهش یافته و موارد نادری از بیماری در انسانها گزارش شده است.

 آیا این بیماری در ایران شایع است؟

این بیماری در سالهای دور در ایران شایع بوده است و لی با اقدامات سازمان دامپزشکی ایران برای کنترل بیماری در دامها، در حدود30 سال گذشته گزارشی از وقوع انسانی این بیماری در ایران وجود نداشته است.

در سال 1389 به علت تغذیه حیوانات گوشتخوار باغ وحش تهران با گوشت حیوانات تک سمیان آلوده این بیماری در چند راس از حیوانات باغ وحش مشاهده شد.

وضعیت آلودگی مشمشه درمنطقه خاورمیانه چگونه است ؟

آخرین طغیان مشمشه در اسب ها درسال 2010 میلادی در بحرین، کویت، سوریه و لبنان رخ داده است و سازمان جهانی بهداشت دام، بیماری مشمشه را در حال گسترش در خاورمیانه می داند و آن را در فهرست بیماری های نوپدید قرار داده است.

چه حیواناتی می توانند به مشمشه مبتلا شوند؟

تک سمیان (اسب، الاغ و قاطر) به عنوان میزبان اصلی باکتری بورخولدریا مالئی (عامل مشمشه) در طبیعت می باشند. الاغ ها بسیار حساس بوده و بیشتر به شکل حاد مشمشه مبتلا می شوند. اسب ها تا حدی مقاومتر بوده و بیشتر به شکل مزمن و مخفی مشمشه دچار می شوند. قاطر و نتاج حاصل از اسب و الاغ حساسیت کمتری در مقایسه با الاغ داشته و می توانند هر دو شکل حاد و مزمن مشمشه را نشان دهند.

بیماری در شتر، گربه سانان (شیر، ببر، پلنگ، گربه اهلی)، خرس، گرگ، سگ، نشخوارکنندگان کوچک (گوسفند و بز) نیز دیده شده است. گوشتخواران وحشی ( بخصوص گربه سانان وحشی در بند) که در نزدیکی تک سمیان آلوده به مشمشه زندگی می کنند یا از لاشه های آلوده تغذیه کنند، می توانند به مشمشه مبتلا شوند. خوکچه هندی و هامستر از حیوانات آزمایشگاهی بسیار حساس می باشند.

انسان به عنوان میزبان اتفاقی مشمشه بوده و انتقال آن به انسان حتی در صورت تماس نزدیک و مکرر با حیوانات آلوده به ندرت اتفاق می افتد. انسان به مشمشه حساس است و اغلب موارد درمان نشده بیماری در انسان منجر به مرگ افراد می شود. با اینکه امروزه مشمشه در انسانها به ندرت رخ می دهد، ولی امکان ابتلاء افرادی که در تماس نزدیک با حیوانات آلوده هستند و یا در محیط آزمایشگاه وجود دارد.

مشمشه چگونه به انسان و حیوانات منتقل می شود ؟

ترشحات بینی و تراوشات آماسی جراحات پوستی می توانند حاوی مقادیر زیادی باکتری بورخولدریا مالئی باشند و به راحتی از طریق اشیاء ، لوازم و محیط پخش شوند. انتقال بیماری بین حیوانات از طریق تماس نزدیک، استنشاقی، بلع مواد آلوده (غذا و آب مشترک) یا بصورت غیرمستقیم بوسیله اشیاء آلوده صورت می گیرد. متداولترین راه انتقال مشمشه در میان تک سمیان از طریق غشاءهای مخاطی دهان و بینی، استنشاقی، جویدن و متعاقب بلع آب و غذای آلوده است. باکتری از طریق لوازم و اشیاء آلوده از قبیل لوازم ستوربانی، سم چینی، یراق آلات اسب، لواشه و لوازم دامپزشکی نیز می تواند منتقل شود. انتشار بیماری از طریق استنشاقی نیز به ندرت در شرایط طبیعی اتفاق می افتد.

حیوانات آلوده و ناقلین به ظاهر سالم به عنوان عمده ترین منابع انتقال مشمشه محسوب می شوند.  ناقلین تحت بالینی مشمشه در مقایسه با مبتلایان بالینی نقش مهمتری در انتقال بیماری ایفاء می کنند. فقرغذایی، شرایط بهداشتی نامطلوب، تراکم حیوانات، عوامل استرس زا و تضعیف ایمنی بدن ( از قبیل آلودگی انگلی) از جمله عوامل خطرزا در ابتلاء به مشمشه هستند.

ابتلاء انسان به مشمشه بیشتر یک رخداد شغلی می باشد و اغلب انتقال باکتری بورخولدریا مالئی از طریق خراشیدگی یا پارگی های پوستی رخ می دهد.انتقال مشمشه از طریق حمله مستقیم باکتری از راه بینی، دهان و غشاءهای مخاطی ملتحمه چشم نیز صورت می گیرد. انتقال مشمشه از انسان به انسان به ندرت اتفاق می افتد. ابتلاء انسان به مشمشه از طریق بلع آب و غذای آلوده به عنوان راه مهم آلودگی انسان نمی باشد.

نشانه های بالینی بیماری مشمشه چیست ؟

بطورکلی مشمشه به سه شکل بالینی شامل: شکل پوستی (بیماری فارسی یا سراجه با بروز ندول ها و قرحه های پوستی)، شکل نازال (درگیری قسمت بالائی دستگاه تنفسی و بروز زخم های بینی) و شکل ریوی (ابتلاء قسمت پائینی دستگاه تنفسی) در حیوانات دیده می شود.

روند بیماری در تک سمیان می تواند به سه شکل حاد با علائم شدید تنفسی، تورم عقده های لنفاوی و طناب لنفی؛ شکل مزمن با علائم بیماری در پوست و بینی ؛ شکل مخفی (بدون علائم بالینی و تنها ابتلاء ریه ها) بروز کند. شکل حــاد بیماری بیشتر در الاغ و قاطـــر اتفاق می افتد و نشانه¬های آن اغلب شامل تب بالا و علائم تنفسی است. در اسب معمولاً‌ بیماری به شکل مزمن بوده و حیوانات آلوده می توانند چندین سال زنده بمانند. شکل دماغی و ریوی مشمشه اغلب بصورت حاد بوده اما شکل پوستی مشمشه (فارسی) روند مزمن دارد.

 بروز دانه (ندول) هـا و زخم هـا در بینی موجب ترشحـات زرد چسبناک از مجاری بینی گردیده و جای زخم ستاره ای شکل پس از بهبود زخم ها باقی می مانند. با ایجاد ندول های ریوی شاهد سرفه افزاینده ‌در حیوان مبتلا بوده و حیوان هر روز ضعیف تر می شود. عروق لنفاوی در شکل پوستی مشمشه درشت و طنابی شکل گردیده و در امتداد آنها ندول های آبسه ای ایجاد شده که به مرور زمان قرحه ای شده و چرک زرد از آنها خارج می گردد. معمولا”ندول های

آبسه ای در احشاء داخلی حیوان مبتلا از جمله کبد و طحال نیز ایجاد می شوند که باعث لاغری و مرگ حیوان می گردند.

مشمشه در انسان می تواند به اشکال بالینی موضعی، ریوی، سپتی سمی، منتشر و مزمن ظهور کند و ممکن است شکلی از بیماری به اشکال دیگر آن پیشرفت کند. نشانیهای عمومی متداول بیماری عبارت است از تب، لرز ، سردرد شدید، بیقراری، کسالت، دردهای عضلانی، سرگیجه، تهوع، استفراغ، اسهال، تنفس سریع و تعریق . امکان بروز دانه ها و بثورات جلدی و سرباز کردن آنها در هر نقطه از بدن بیمار وجود دارد. انتشار عفونت به اندام های داخلی موجب بروز آبسه هایی در اندامهای مختلف بدن می گردد.

چگونه می توان مشمشه را تشخیص داد ؟

به علت تشابه علائم بالینی مشمشه با برخی بیماریها فقط با تکیه بر نشانیهای بالینی ذکر نمی توان با قاطعیت این بیماری را تشخیص داد. بنابراین برای تشخیص بیماری باید از آزمونهای تشخیصی صحرایی (آزمون مالئین) و آزمایشگاهی استفاده کرد.

چگونه می توان مشمشه را کنترل و پیشگیری کرد ؟

تا به امروز هیچ گونه دارویی برای درمان قطعی حیوانات مبتلا به مشمشه و هیچ نوع واکسن موثری جهت پیشگیری از بیماری به بازار عرضه نشده است. لذا مهمترین راههای کنترل و ریشه کنی آن شناسایی موارد بالینی مشکوک، شناسایی تک سمیان آلوده به ظاهر سالم و حذف حیوانات آلوده و رعایت اصول بهداشتی (از قبیل ضدعفونی کردن محیط، جایگاه و لوازم) و قرنطینه ای می باشد. بسیاری از کشورها توانسته اند مشمشه را با انجام موارد مذکور ریشه کن کنند ولی با این حال در صورت عدم رعایت مقررات بهداشتیو نقل و انتقال اسبها همیشه خطر شیوع مشمشه به عنوان یک بیماری باز پدید در کمین مناطق عاری از مشمشه می باشد.

نژاد سگ وایمارینر Weimaraner

وایمارینر دارای موهای کوتاه نرم و براق به رنگ خاکستری ، جثه بزرگ ، عضلانی و ورزش کار می باشد. رنگ پوشش ناحیه سر و گوشها نسبت به سایر قسمتهای بدن روشن تر است. چشمها برنگ کهربایی ، خاکستری – آبی یا خاکستری و بسیار تیز بین می باشد. بینی خاکستری عضلات قدرتمند ، گوشها آوزیان و دم در سگ بالغ دو ساله حدود 4 سانتیمتر است. پنجه های بسیار مناسبی جهت شنا کردن دارد.

خلق و خو

خوشحال ، دوستداشتنی و شاداب. پر احساس و سرکش. باهوش و بی انضباط که می تواند گاهی اوقات سگی لجباز شود. باید از تولگی تحت آموزشهای جدی و منظم قرار گیرد. استعداد زیادی در یادگیری دارد. نسبت به غریبه ها و سایر سگها تند خو است. باید در تولگی اجتماعی شود. در دفاع از قلمروش جدی است. بسیار شجاع و باوفاع. با حیوانات کوچک میانه خوبی ندارد. به هیچ عنوان سگ چوپان و مزرعه نخواهد بود. وایمارینر باید در منزل و در کنار خانواده زندگی کند. عاشق توجه است و اگر او را تنها رها کنید خیلی زود به موجودی نا آرام و عصبی تبدیل می شود. یک مدافع است و معمولاً رفتار مهربانی با کودکان دارد. البته برای کوکان کمسال پیشنهاد نمی شود. بسیار پر انرژی است و الگر بخوبی آموزش نبیند بر روی مبلمان و وسایل می پرد و جست و خیز می کند و ممکن است حتی تصادفاً به کودکان آسیب برساند. نباید هرگز آنها را تنبیه بدنی کرد زیرا به محض آنکه چیزی آنها را بترساند همیشه از آن دوری خواهند کرد. این نژاد به پارس کردن علاقه دارد و دارای حس بویایی فوق العاده ای است ، خستگی ناپذیر است و برای شکار هر نوع موجودی مناسب می باشد.

وزن و ارتفاع

ورن در نرها 69-61 ک.گ درماده ها 63-56 ک.گ

ارتفاع در نرها 35-32 س.م در ماده ها 29-23 س.م

مشکلات سلامتی

به دلیل بیماری نفخ بهتر است تا غذای آنها را در دو یا سه وعده در اختیارشان قرار داد ، مشکلات مفصل و تومور قابل ذکر است. با این وجود اصولاً نژاد سر سخت و سالمی است.

شرایط نگهداری

برای نگهداری در آپارتمان مناسب می باشد به شرط آنکه در طول روز به حد کافی فعالیت بدنی داشته باشد. در داخل خانه آرام است و یک حیاط بزرگ مکان مناسبی برایش خواهد بود.

فعالیت بدنی

اینها سگهای کاری قدرتمندی هستند با استقامت بالا. به دویدن آزادانه و فعالیت بدنی منظم نیاز دارند. بعد از غذا خوردن آنها را به ورزش کردن وادار نکنید.

طول عمر

حدود 12-10 سال.

آراستن

پوشش خارجی نرم و صاف آن برای آراستن ساده است. برس کشیدن منظم و استفاده از شامپو خشک هرازگاهی پیشنهاد می شود. تمیز کردن سطح پوست با پارچه نمدارآنرا زیبا و درخشان می نماید. ناخنها باید کوتاه شود. ریزش مو در این نژاد متوسط می باشد.

تاریخچه

قدمت این نژاد بسیار طولانی است و حتی حضور وایمارینر را می توان در دهه 1600 در نقاشیهای ونگک یافت. هنوز هم اختلاف نظرهای زیادی در مورد منشأ و اجداد این نژاد وجود دارد. برخی معتقدند که اجداد وایمارینر را ژرمن ها و برخی دیگر بر این اعتقادن که اجداد او را پوینتر انگلیسی با نوعی پوینتر زرد رنگ تشکیل می دهد. همانند پوینتر ذاتاً یک شکارچی است. اما بعنوان ناجی و راهنمای نابینایان و حتی سگ پلیس در آلمان و انگلستان ایفای نقش نموده است. در سال 1929 برای اولین بار به آمریکا وارد شد. از وایمارینر در سیرک وصحنه های نمایش نیز استفاده می شود.

گروه

سگهای آمیخته با تفنگ.

5 نکته آسان برای کنترل دستی رطوبت در دستگاه جوجه کشی

درجه حرارت و رطوبت مناسب برای یک جوجه کشی موفقیت آمیز بسیار مهم است. اگر یکی از این دو اشتباه باشند ، می تواند یک دستگاه جوجه کشی کامل و پر از تخم مرغ را خراب کند. در این پست ، برای کنترل دقیق تر رطوبت دستی در هنگام جوجه کشی ، به بیش از 5 نکته خواهیم پرداخت. اطمینان حاصل کنید که تحقیقات خود را انجام داده اید و اصول اولیه جوجه کشی را درک کرده اید ، مهم است که قبل از اینکه حتی به فکر شروع جوجه کشی باشید ، از آنچه انجام می دهید آگاهی داشته باشید.

 

کنترل دستی رطوبت

1_ اطمینان از داشتن ابزار مناسب برای هرگونه جوجه کشی موفقیت آمیز مهم است. برای خواندن صحیح سطح رطوبت خود می خواهید از یک رطوبت سنج استفاده کنید. رطوبت سنج وسیله ایست برای اندازه گیری سطح رطوبت است و برای جوجه کشی یک ضرورت است. شناخت دقیق میزان رطوبت شما به افزایش میزان هچ کمک خواهد کرد.

2_ اکثر دستگاه های جوجه کشی با مخزن آب داخلی  ارائه می شوند. بسیاری از این دستگاه ها دارای چندین مخزن کوچک برای نگهداری آب هستند. پیشنهاد می کنیم با کوچکترین مخزن آب شروع کنید ، آب کافی به آن اضافه کنید و سپس بگذارید دستگاه جوجه کشی شما حدود 30 دقیقه کار کند. بعدا ثابت شدن دما ، رطوبت را بررسی کنید. ممکن است متوجه شوید که رطوبت شما خیلی کم است ، در این صورت آب به مخزن بعدی اضافه می کنید و فرایند بالا را تکرار می کنید. اگر رطوبت شما خیلی زیاد است می توانید یک اسفنج خشک به دستگاه اضافه کنید تا به جذب هرگونه رطوبت اضافی کمک کند.

3_ تمام مخازن پر شده اند ولی هنوز رطوبت شما کم است؟ یک ظرف کم عمق با سطح زیاد آب را به دستگاه اضافه کنید یا اگر فضای کافی وجود ندارد با یک اسفنج مرطوب تمیز این ترفند را انجام می دهد. به یاد داشته باشید که سطح اب موجود در مخزن اهمین دارد نه عمق آن.

4_ به رطوبت کمتری نیاز دارید اما فقط در کوچک ترین مخزن آب دارید؟ برای کاهش سطح رطوبت مقداری از سطح ظرف را بپوشانید تا رطوبت کاهش پیدا کند.

5_ بیشتر دستگاه های جوجه کشی شما را مجبور به بازکردن درب برای اضافه کردن آب بیشتر به مخازن می کند. این کار می تواند نوسانات چشمگیر دما و رطوبت را ایجاد کند. با قرار دادن یک شلنگ یا لوله در داخل ظرف اب و اتصال ان به یک منبع اب میتوانید درصورت کاهش سطح اب مخزن بدون باز کردن درب دستگاه اقدام به افزایش حجم آب مخزن کنید .

منبع: هماک صنعت

در دانشگاه آزاد به رشته دامپزشکی نیز مانند رشته‌های پزشکی نگاه می‌کنیم/ ارتباط تنگاتنگی میان این دو علم مهم و اثرگذار وجود دارد.

حکیم مهر: معاون علوم پزشکی دانشگاه آزاد اسلامی گفت: رشته‌های پزشکی و دام‌‌‌‌‌‌پزشکی تلفیق نشده ولی معاونت علوم پزشکی دانشگاه آزاد اسلامی عهده دار برنامه‌های آموزشی دام‌‌‌‌‌پزشکی نیز شده است.

به گزارش حکیم مهر به نقل از ایسکانیوز، «دکتر محسن نفر» معاون علوم پزشکی دانشگاه آزاد اسلامی درباره آموزش پزشکی و دامپزشکی در این دانشگاه گفت: همان‌‌‌طور که رشته روان‌‌‌‌شناسی و روان‌‌‌پزشکی به علوم پزشکی داده شده، رشته دام‌‌‌‌پزشکی نیز به این بخش سپرده شده است.

معاون علوم پزشکی دانشگاه آزاد اسلامی با بیان اینکه رشته‌های پزشکی و دامپزشکی در دانشگاه آزاد تلفیق نشده است اضافه کرد: برنامه‌های آموزشی دام‌‌‌‌پزشکی سر جای خود بوده و طبق روال برنامه‌های قبلی پیش می‌رود اما در حال حاضر بخش اداری دامپزشکی زیر نظر معاونت علوم پزشکی رفته است.

او ادامه داد: من به عنوان معاون علوم پزشکی دانشگاه آزاد اسلامی عهده دار بخش علوم پزشکی بوده و رشته‌های مهندسی و علوم انسانی این دانشگاه به طور تخصصی به افراد دیگری سپرده شده است؛ بنابراین دامپزشکی نیز بر عهده معاونت علوم پزشکی گذاشته شده تا توجه بیشتری به این رشته شود.

نفر در ادامه گفت: هدف از سپردن آموزش دامپزشکی به معاونت علوم پزشکی، ایجاد ارتباط بیشتر بین رشته‌های دام‌‌پزشکی با پزشکی بوده و نوع درس‌ها، نحوه درس خواندن در این رشته، قرابت بیشتری با رشته‌های پزشکی دارد.

او ادامه داد: در دانشگاه آزاد اسلامی به رشته‌های دامپزشکی نیز مانند رشته‌های پزشکی نگاه می کنیم بنابراین قرار است نظارت بیشتری به این رشته‌‌ها داشته باشیم.

معاون علوم پزشکی دانشگاه آزاد اسلامی در پایان تاکید کرد: ارتباط تنگاتنگی میان این دو علم مهم و اثرگذار وجود دارد؛ بر همین مبنا درصددیم تا با ایجاد تعامل بیشتر میان رشته های پزشکی و دام‌‌‌پزشکی، متخصصان این علوم در کنار یکدیگر به انجام تحقیقات و پژوهش های مشترک بپردازند.