این باکتری کُشنده ، به آنتی بیوتیک مقاوم است

ایسنا/ متخصصان استرالیایی به تازگی موفق به کشف نوعی از سویه مقاوم به آنتی‌بیوتیکِ باکتری "شیگلا" شده‌اند که عامل بروز نوعی عفونت باکتریایی است و از طریق مدفوع پخش می‌شود و هر ساله نیز جان بیش از نیم میلیون‌ نفر را در جهان می‌گیرد.

در مطالعه‌ای که اوایل ماه جاری میلادی توسط متخصصان علوم پزشکی دانشگاه ملبورن منتشر شد، ۱۸۴ نمونه از باکتری‌های جداگانه مقاوم در برابر داروها در ۱۲ بیمار زن و ۱۷۲ بیمار مرد در ایالت ویکتوریای استرالیا شناسایی شدند.

به گفته متخصصان، گونه باکتری شیگلا که آن‌ها شناسایی کرده‌اند، در برابر آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی کاملاً مقاوم بوده و در عوض باید با آنتی‌بیوتیک‌های داخل وریدی که در بیمارستان‌ها عرضه می‌شود، درمان شود.

کشف سویه‌ای از باکتری‌های شیگلا که با دارو درمان نشده و نیاز به بستری شدن دارد، منجر به نگرانی بسیاری از متخصصان شده است. این در حالی است که متخصصان باید درمان آنتی‌بیوتیکی را برای افرادی حفظ کنند که در شرایط اولویت قرار دارند، برای مثال افرادی که سیستم ایمنی‌شان سرکوب شده یا افرادی که دارای بیماری‌های شدید هستند.

متخصصان توصیه می‌کنند که نمونه‌هایی از مدفوع پس از تشخیص شیگلوز برای کشت و آزمایش حساسیت به آنتی‌بیوتیک‌ها بررسی شود.

طبق اعلام مرکز کنترل و پیشگیری از امراض ایالات متحده (CDC)، شیگلوز توسط گروهی از باکتری‌ها به نام شیگلا ایجاد می‌شود. در بسیاری از افرادی که به این بیماری مبتلا هستند علائمی مانند اسهال، تب و گرفتگی‌های معده بروز می‌یابد. این در حالی است که برخی افراد هیچ علائمی ندارند. افراد پس از قرار گرفتن در معرض مدفوعِ بیماری که به شیگلوز مبتلا است، در تماس با این باکتری قرار می‌گیرند.

طبق اعلام این آژانس، شیگلا هر ساله در سراسر جهان باعث کشته شدن حدود ۶۰۰ هزار نفر می‌شود که عمدتاً به دلیل بهداشت نامناسب و نبود فاضلاب‌ها و سرویس‌های بهداشتی استاندارد رخ می‌دهد.

مرکز کنترل و پیشگیری از امراض ایالات متحده توصیه می‌کند برای پیشگیری از آلوده شدن به شیگلا، دستان خود را به خصوص قبل از خوردن غذا یا آشپزی به دقت با آب و صابون بشویید و بهداشت فردی را به ویژه در ارتباط با افراد آلوده به این عفونت رعایت کنید.

حقایقی عجیب از جانوری که در اعماق زمین زندگی می‌کنند؟

مجله ایلیاد/ یک گروه تحقیقاتی به رهبری دانشمندان دانشگاه آمریکایی، موفق به‌توالی بندی ژنومِ «هالیسفالوبوس مفیستو» شدند؛ این کِرم گرمادوست از جمله جاندارانی است که در عمیق‌ترین قسمت‌ها زندگی می‌کند. محققان سازوکارهایی را که طی آن این کرم خود را با شرایط بغرنج و نامساعد وِفق داده است، مورد بررسی قرار دادند.

اکتشافات نشان داد که کِرم هالیسفالوبوس مفیستو اصالتاً در آب‌گیرهای زیرزمینی پُر از سیال سکونت دارد که در معدن طلای بیتریکس آفریقای جنوبی در ۱.۳ کیلومتریِ زیر سطح قابل‌دسترسی است. این‌گونه کرم انگل تنها ۰.۵ میلی‌متر طول داشته و در آب‌های غنی از متان، داغ و قلیایی با pH معادل ۷.۹ زیست می‌کند. تاریخ‌نگاری رادیو کربن نشان می‌دهد که این آب‌گیر، قدمتی بیش از ۶۰۰۰ سال دارد.

دکتر «جان براشت»، محقق و نویسنده‌ی ارشد مقاله‌ای که در مجله Nature Communications چاپ شده است، اظهار کرد: « هالیسفالوبوس مفیستو نخستین جاندار زیرزمینی است که ژنومش توالی بندی شد. ژنوم این جاندار می‌تواند با ارائه شواهدی نشان بدهد که حیات چگونه می‌تواند در زیر سطح زمین تداوم داشته باشد. همچنین، روش جدیدی برای درک چگونگی امکان تداوم حیات در سیاره‌های دیگر فراهم می‌کند.»

توالی نشان داد که ژنومِ هالیسفالوبوس مفیستو به طرز عجیبی تعداد کثیری از پروتئین‌هایHsp70  را رمزگذاری می‌کند؛ این یافته توجه محققان را به خود جلب کرده، زیرا خیلی از گونه‌های کرم انگل که ژنوم‌شان توالی‌بندی شده است، چنین تعداد زیادی از پروتئین فوق را ندارند. Hsp70 ژنی است که به‌خوبی موردمطالعه قرارگرفته است و در همه گونه‌های جانوری وجود دارد و سلامت سلولی را در پی آسیب گرمایی احیا می‌کند.

بسیاری از ژن‌های Hsp70 در ژنومِ هالیسفالوبوس مفیستو نسخه‌هایی از خودشان بودند. این ژنوم نسخه‌های بیشتری از ژن‌های AIG1 را دارد که در گیاهان و حیوانات وجود دارد. دکتر براشت خاطرنشان کرد: «تحقیقات بیشتری در این زمینه موردنیاز است، اما وجود نسخه‌های این ژن مهر تاییدی بر سازگاری فرگشتی این کِرم است. این کرم نمی‌تواند جایی فرار کند؛ در زیرزمین است. چاره‌ای به‌جز سازگاری با حیات ندارد، وگرنه جانش را از دست می‌دهد. پیشنهادِ ما این است که وقتی جانداری نمی‌تواند از گرمای شدید بگریزد، نسخه‌های بیشتری از این دو ژن تولید می‌کند تا به بقای خود ادامه بدهد.»

در مقاله دیگری، دکتر براشت و همکارانش چندین ژنوم را بررسی کرده و دریافتند که بسطِ خانواده‌های ژنی Hsp70 و AIG1 در دو کپه‌ای‌ها امری رایج است، گروهی از نرم تنان مثل صدف خوراکی، حلزون دو کپه‌ای و صدف باریک دریایی. این جانداران مثل هالیسفالوبوس مفیستو خود را با گرما وفق داده‌اند. این مسئله نشان می‌دهد که الگویِ شناسایی‌شده در هالیسفالوبوس مفیستو شاید در آن دسته از موجودات زنده‌ای که توان گریز از گرمای محیط را ندارند، به وفور دیده شود.

دست از مبارزه با موش‌های شهری بردارید!

زومیت/ تلاش ما در مبارزه با موش‌ها با استفاده از سموم جونده‌کش می‌تواند موجب ایجاد جمعیت‌های مقاومی از موش‌ها شود.

جاناتان ریچارسون، استاد زیست‌شناسی دانشگاه ریچموند است. او درمورد موش‌های شهری درحال مطالعه است. این مطلب از زبان وی گزارش شده است.

تنها چند ثانیه طول می‌کشد تا یکی از آن‌ها پیدا شود، و سپس دیگری. همان‌طور که من حوالی بعدازظهری در پارک کوچکی در شهر نیویورک قدم می‌زنم، ده‌ها موش را می‌بینم که در جهات مختلف به سرعت در حال حرکت هستند. آن‌ها درون جوی‌های آب، زیر بوته‌ها و در سطل‌های زباله‌ای که حاوی غذاهایی مختلفی برای آن‌ها است، به فعالیت مشغولند. این موش‌ها روی نیمکت‌های خالی اطراف پارک جست‌و‌خیز می‌کنند؛ موش‌های میدان چرچیل بازگشته‌اند.

من به مطالعه‌ی موش‌های شهری مشغولم اما این پارک کوچک موجب کنجکاوی من شده است. اولین باری که از میدان دیدن کردم، زمانی بود که در یک گشت‌و‌گذار خانوادگی، چندین دقیقه به‌دنبال جایی برای نشستن بودم. اما یک بوم‌شناس شهری هیچ‌گاه نسبت‌به محیط اطراف خود بی‌توجه نیست. من هرگز اینقدر موش را در چنین منطقه‌ی کوچکی ندیده بودم.

به‌طور کلی، موش‌ها حیوانات شبگردی هستند، بنابراین احتمالا فعالیت بالای آن‌ها طی روز به‌معنای این است که هجوم آن‌ها شدید است. چیزی که خطر انتقال بیماری به انسان و آسیب به زیرساخت‌های شهری را افزایش می‌دهد و حتی روی سلامت روان ساکنان شهر تأثیر منفی دارد. اثرات بهداشتی، اقتصادی و اجتماعی ناشی از هجوم موش‌ها می‌تواند قابل‌توجه باشد.

درحالی‌که موش‌های صحرایی قهوه‌ای (با نام علمی راتوس نروژیکوس)، برای ساکنان شهر نیویورک ناآشنا نیستند، موش‌های میدان چرچیل بسیار زیاد شده بودند. در سال‌های بعد، ایستگاه‌های طعمه‌ی موش در اطراف پارک ظاهر شد. جعبه‌های سیاه آشنایی که با طعمه‌های خوراکی حاوی ترکیبات کشنده‌ی جوندگان پر شده بود و تکنسین‌ها آن‌ها را به آسانی طی یک برنامه‌ی زمانی جایگزین می‌کردند. به‌نظر می‌رسید که این کار بسیار نتیجه‌بخش بود؛ در آن سال من هیچ موشی در میدان چرچیل ندیدم.

موش‌ها به‌سرعت دربرابر وضعیت غذا سازگار می‌شوند و با تولیدمثل بیشتر، فرزندان کافی برای احیای مجدد جمعیت تولید می‌کنند. بنابراین با اینکه سالانه میلیون‌ها دلار برای مبارزه با موش‌ها صرف می‌شود، به‌نظر می‌رسد که تعداد آن‌ها در شهرهای سرتاسر جهان رو به افزایش باشد. بیشتر جمعیت‌های موش‌ پس از پایان برنامه کنترل سریعا به حالت اولیه برمی‌گردند؛ پدیده‌ای که با عنوان «اثر بومرنگ» شناخته می‌شود. میدان چرچیل مثالی از این اثر است؛ وقتی ایستگاه‌های جونده‌کش حذف شد، موش‌ها برگشتند.

درحالی‌که تقریبا بازگشت موش‌ها حتمی است، من و همکارانم اخیرا متوجه شدیم موش‌هایی که جمعیت را احیا می‌کنند، اساسا با موش‌هایی که قبل از انجام برنامه‌ی دفع موش‌ وجود داشتند، متفاوت هستند. به‌عنوان مثال، یک برنامه ریشه‌کنی فشرده‌ی موش‌ها در سال ۲۰۱۵ در بخش‌هایی از سالوادور در کشور برزیل موجب شد جمعیت موش‌ها به نصف برسد. درنتیجه‌ی برنامه مذکور، تنوع ژنتیکی درون جمعیت موش‌ها ۹۰ درصد کاهش پیدا کرد. این کاهش شامل از دست رفتن بسیاری از نادرترین واریانت‌های ژنی بود. تصور می‌شود برای اینکه جمعیتی بتواند در محیط‌های درحال تغییر پیرامون خود زنده بماند، باید از تنوع ژنتیکی بالایی برخوردار باشد. علاوه‌براین، به دلیل اینکه بازماندگان خویشاوندی نزدیکی با هم داشتند، خطر بروز همخونی در میان موش‌های باقی مانده بیشتر بود. همه‌ی این تأثیرات مشاهده‌شده در موش‌های سالوادور وضعیتی هستند که دانشمندان آن را تنگنا یا گلوگاه ژنتیکی می‌خوانند و با هر استانداردی که درنظر گرفته شود، مورد شدیدی است.

تنگنای ژنتیکی همیشه درمورد جمعیت‌های آسیب‌پذیری که حفاظت از آن‌ها مهم است، مسئله‌ی نگران‌کننده‌ای به‌شمار می‌رود. در این وضعیت، معمولا بقای گونه‌ی در معرض خطر در بلندمدت به خطر می‌افتد. اما گونه‌های آفتی همچون موش‌های صحرایی، موش، سوسک‌ها و ساس‌ها در معرض تلاش‌های عمدی مکرر در جهت ازبین‌بردن جمعیت قرار دارند.

مشکل این جا است که معمولا کارکنان مدیریت آفات با شهرها یا دارندگان املاک همکاری ندارند و این برنامه‌ها اغلب در دوره‌های زمانی کوتاه‌مدت انجام می‌شود. این در حالی است که دانشمندان به ردیابی ماندگاری آفات شهری در بلندمدت علاقمند هستند. جورجینا سیلویرا، به‌عنوان هماهنگ‌کننده‌ی بهداشت محیط شهر سامرویل در ماساچوست، در خط مقدم تلاش برای تلفیق مدیریت آفات و تصمیم‌گیری‌های سیاسی، با دیدگاهی علمی و در روندهای طولانی‌مدت است. سیلویرا خاطرنشان می‌کند:

بیشتر این شرکا درمورد جمعیت موش‌ها در بلندمدت فکر نمی‌کنند. در مفهوم عملی، مانند این است که آتش‌سوزی را با راه‌حل‌های سریع خاموش کنید؛ اغلب به این دلیل که ارتباط کمی بین ساکنان، سازمان‌های شهری، متخصصان مدیریت آفات و دانشمندان درمورد اهداف پایدار وجود دارد.

نسل آینده موش‌های راتوس نروژیکوس

بقای سازگارترین موش‌ها

برای موش‌هایی که از برنامه‌‌ی کنترل آفات جان سالم به در می‌برند، دو نتیجه بلندمدت وجود دارد که گروه پژوهشی ما درحال بررسی آن است. نخست و مورد نگران‌کننده، ایده‌ی «بقای اصلح» است. یک برنامه‌ی کنترل موش موفق می‌تواند بیشتر افراد آن جمعیت را حذف کند. بازماندگان احتمالا دارای صفات خاصی هستند که موجب می‌شود آن‌ها دربرابر روش‌های دفع جوندگان مقاومت کرده و زنده بمانند. این بازماندگان سپس فرزندان زیادی تولید می‌کنند که صفات مفید آن‌ها را به‌همراه دارند. اگر طی یک برنامه‌ی کنترل، تنها سازگارترین موش‌ها زنده بمانند، بازماندگان ممکن است حتی بهتر بتوانند با شرایط شهری کنار آمده و از منابع آن استفاده کنند و جمعیت جدیدی از موش‌هایی برتر را پدید می‌آورند که می‌توانند تولیدمثل کرده و جمعیت را احیا کنند. درحقیقت، دانشمندان نسخه‌های خاصی از برخی از ژن‌ها را شناسایی کرده‌اند که موجب می‌شود سمومی که برای کشتن جوندگان استفاده می‌شود، روی موش‌های حاوی این واریانت‌های ژنی تأثیری نداشته باشد. این واریانت‌های ژنی مفید در برخی از جمعیت‌های طبیعی موش که مرتبا درمعرض این سموم قرار می‌گیرند، نیز دیده می‌شود.

تکامل موش‌های بیمارگونه

ازطرف دیگر، زیست‌شناسان می‌دانند که ممکن است عواقب منفی شدیدی در انتظار جمعیت‌هایی باشد که فاقد تنوع ژنتیکی هستند؛ چیزی که مشابه خطرات همخونی در انسان است (ازدواج فامیلی). داده‌های سالوادور نشان می‌دهد که موش‌ها ممکن است به‌سرعت طی یک برنامه‌ی کنترل کشنده، بخش زیادی از تنوع ژنتیکی خود را از دست بدهند. این تنوع، کلیدی است که با آن‌گونه‌ها می‌توانند طی انتخاب طبیعی دربرابر تغییرات محیطی پاسخ دهند؛ محیط‌های شهری نیز می‌توانند به سرعت تغییر کنند.

بنابراین دومین پیامد بلندمدت ممکن برای موش‌هایی که در معرض برنامه‌های کنترل مکرر قرار می‌گیرند، کاهش تدریجی در ماندگاری، تولیدمثل و دیگر صفات مرتبط با شایستگی تکاملی است. این موضوع در کلاغ‌ها دیده شده است؛ جایی که همخونی با کاهش ماندگاری و ضعف سیستم ایمنی همراه بوده است. موش‌هایی که به‌تدریج ضعیف و بیمارتر می‌شوند، مطمئنا سناریوی برتر در مبارزه با هجوم مداوم موش‌ها هستند.

بنابراین برای موش‌های میدان چرچیل، سالوادور و دیگر مکان‌هایی که در آن‌ها به‌طور مداوم برنامه‌های کنترل اجرا می‌شود، چه اتفاقی می‌افتد؟

گروه پژوهشی ما برای درک این موضوع که آیا موش‌ها به سمت ایجاد مجموعه‌ای از صفات فوق‌العاده یا صفات بیمار پیش می‌روند، درحال مطالعه‌ی جمعیت‌ها قبل و پس از اجرای برنامه‌های کنترل است

تا مشخص شود که چگونه ماندگاری، تولیدمثل و دیگر صفات سودمند در جریان این برنامه‌های کنترل تغییر پیدا می‌کنند.

 

جاناتان ریچاردسون درحال وزن کردن یک موش به‌عنوان قسمتی از مطالعه‌ی موش‌ها در نیویورک

اما مطالعه‌ی این جنبه‌ها از زیست‌شناسی موش‌ها، در جمعیت‌های وحشی و مخصوصا در محیط‌ها شهری بسیار چالش‌برانگیز است. شاید با استفاده از ابزارهای ژنتیکی بتوان عملی‌ترین راه‌ها را برای ارزیابی اثربخشی برنامه‌های کنترل پیدا کرد و روش استانداردی را ایجاد کرد که در سرتاسر جهان قابل استفاده باشد.

ما می‌دانیم که کنترل موش‌های شهری باید چیزی فراتر از فقط مسموم کردن آن‌ها باشد. کنترل جامع جوندگان به تمرکز بر اهداف بلندمدت و پایدار، کاهش جمعیت‌ها تا سطح قابل تحمل با استفاده از ابزارهای مختلفی مانند جونده‌کش‌ها، یخ خشک و حتی استفاده از داروهایی برای کاهش باروری، نیاز دارد. البته ساده‌ترین و مؤثر‌ترین روش، کاهش دسترسی به زباله‌ها و نصب سطل‌های زباله‌ی ضدجونده است. در همین حین، پژوهش‌ها می‌توانند مشخص کنند که این همه پول و تلاش چه تأثیری روی آفات شهری دارد؛ آیا درحال کاهش قابلیت زنده‌مانی آن‌ها هستیم یا به تکامل کمک می‌کنیم تا موش‌هایی با خصوصیات برتر ایجاد کند.

راه‌اندازی پروژه میز جراحی ماهی‌های زینتی در دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران

حکیم مهر: جراحی و درمان بسیاری از حیوانات اتفاق جدیدی نیست اما جراحی ماهی تزئینی به دلیل حساسیتی که دارد جالب است.

به گزارش حکیم مهر به نقل از باشگاه خبرنگاران جوان، «دکتر هومن رحمتی هولاسو» مدیر پروژه میز جراحی ماهی دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران اظهار کرد: امروزه که تعداد ماهیان آکواریومی روز به روز در حال افزایش است و علاقه به نگهداری ماهیان زینتی گران قیمت افزایش یافته جراحی آن‌ها به عنوان امری روتین در دامپزشکی بدل شده است.

او گفت: بیشترین موارد جراحی شامل زخم پوستی، توده پوستی، گنادوکتومی، خارج کردن چشم، تومور پوستی، کاتر زدن به منظور مایع درمانی، جراحی حفره شکمی و قرار دادن میکروچیپ، بیوپسی کلیه و کبد و ناهنجاری‌های کیسه شنا است.

در ادامه «محدثه پورمرتضوی» یکی از محققان این تیم بیان کرد: شناخت آناتومی بدن ماهی و بیهوشی اصولی در این جانواران نقش اساسی در جراحی موفقیت آمیز آن‌ها دارد. ماهی ها  با دارو‌های معمول بیهوشی مانند عصاره میخک یا تری‌کایین متان سولفات بیهوش می‌شوند و روی سطح مناسب قرار می‌گیرند،  پس از جراحی نیز ماهی در تانک ریکاوری قرار می‌گیرند و داروی ضد درد و آنتی بیوتیک بعد از جراحی دریافت می‌کنند.

او بیان کرد: پروتکل مناسب و اصولی بیهوشی در موفقیت جراحی تاثیر به سزایی دارد، بیهوشی به دو شکل استنشاقی و تزریقی در ماهی ها انجام می‌شود که در روش استنشاق نیاز به تانکی برای تزریق ماده بیهوشی به بدن ماهی داریم.

یکی از محققان این تیم عنوان کرد: مرحله استشاقی هم خود به دو دسته کوتاه مدت و بلند مدت تقسیم می‌شود در کوتاه مدت نیاز به تزریق مجدد ماده بیهوشی نیست،  زیرا این نوع جراحی‌ها ظرف ۵ دقیقه تمام می‌شوند، ولی در جراحی‌های بلند مدت که بالاتر از ۵ دقیقه طول می‌کشد نیاز به تجدید ماده بیهوشی داریم.

پورمرتضوی ادامه داد: پس از رسیدن به سطح مناسب بیهوشی ماهی آماده جراحی می‌شود و وضعیت حیاتی اش به وسیله مانیتورینگ رصد می‌شود. پس از جراحی نیز ماهی در تانک ریکاوری قرار می‌گیرد؛ البته  وجود درد در ماهیان مورد شک است. با این حال مطالعات بهبودی سریع‌تر بعد از جراحی را با وجود ضد درد ثابت کرده اند و از ضد درد‌های رایج در ماهیان می‌توان به کارپروفن، ملوکسیکام، کتوپروفن، فلونکسین مگلومین، بتروفنول، مورفین و بوپرنورفین اشاره کرد.

او درباره قابلیت این میز جراحی گفت: قابلیت بی هوش نگه داشتن ماهی برای جراحی تا ۲ ساعت، ساخته شده از جنس پلکسی گلس، سبک، قابل حمل, قابل تنظیم برای ماهی های مختلف با سایز های مختلف، دارای واترپمپ برای گردش آب در حین جراحی ماهی با قابلیت تنظیم میزان فشار آب در حال گردش و راحتی محاسبه دوز بی هوشی و افزایش و کاهش دوز در حین بی هوشی ماهی را داراست.

یکی از محققان این تیم ادامه داد: همچنین مرطوب ماندن سطح بدن ماهی در حین بی هوشی،قابل استفاده در آزمایشگاه، کلینیک و حتی در مزارع پرورش ماهی، مجهز به سیستم هواده شارژی و  جلوگیری از وارد شدن آب به داخل بدن ماهی در حین جراحی دارد.

او گفت: تست آزمایشگاهی و بالینی انجام شده است و همچنین اولین جراحی تومور بیضه در ماهی زینتی کوی در ایران در بهمن سال ۱۳۹۷ با موفقیت بر روی این میز جراحی ماهی در دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران انجام شد که ماهی جراحی شده تا به امروز زنده و کاملاً سرحال است.

کشف فسیل بچه دایناسور برای اولین بار در استرالیا

باشگاه خبرنگاران/ محققان اولین فسیل بچه دایناسور‌ها را از استرالیا کشف کردند. این استخوان‌ها در چندین مکان در امتداد ساحل جنوبی ویکتوریا و در نزدیکی شهر دور افتاده لایتنینگ ریج در نیو ساوت ولز کشف شد. برخی از استخوان‌ها بسیار ریز هستند که به احتمال زیاد بقایای حیواناتی هستند که پیش از تولد و در درون تخم‌هایشان از بین رفته‌اند.

محققان برای برآورد سن حیوان از حلقه‌های رشد در استخوان‌ها، مشابه حلقه‌ها در یک تنه درخت استفاده کردند. اما در این مورد به دلیل از بین رفتن جزئیات داخلی، شمارش حلقه‌های رشد کمی دشوار است. برای پی بردن به این موضوع، اندازه این استخوان‌ها را با اندازه حلقه‌های رشد از دایناسور‌های ویکتوریا مقایسه می‌کنند. این قیاس به محققان این امکان را فراهم می‌آورد که بتوانند مراحل اولیه رشد و یا حتی مرحله تخم گذاری را هم تخمین بزنند.

۱۰۰ میلیون سال پیش، هنگام تولد این حیوانات، استرالیا بسیار نزدیک به قطب‌ها بود. در آن زمان دمای هوای جنوب شرقی استرالیا بین ۶۰ تا ۷۰ درجه سانتیگراد بود که نسبت به هوای امروز، گرمتر است.

مانند برخی از پنگوئن‌های قطب جنوب، این دایناسور‌ها باید زمستان‌های تاریک طولانی را تحمل می‌کردند و یا به خواب زمستانی می‌رفتند و از آنجا که آن‌ها بسیار ظریف بودند، پوسته تخم‌ها و استخوان‌های ریز به ندرت زنده مانده و تبدیل به فسیل می‌شدند. این اولین بار است که در هر نقطه از نیمکره جنوبی چنین فسیل‌هایی کشف می‌شود.