پایش فساد ماهی با نانو حسگر ایرانی

مهر/ دکتر بهروز قرآنی مجری طرح پژوهشی «پایش فساد ماهی با استفاده از نانو سنسور های حساس به pH گفت: در این پروژه تحقیقاتی، نانوحسگرهای تولید شده به روش الکتروریسی طوری در بسته بندی ماهی جاسازی می شوند که نسبت به وجود آمین های تولید شده در اثر فساد ماهی حساس بوده و در اثر واکنش با آنها رنگ برچسب تعبیه شده بر روی بسته بندی تغییر می کند.

مجری این طرح پژوهشی ادامه داد: معمولاً در هنگام شروع فساد ماهی گازهای آمینه منتشر می شوند که این گازها سبب افزایش pH ماهی و محیط بسته بندی شده و هر چه غلظت آمین بیشتر شود، تغییر رنگ واضح تر خواهد بود؛ بدین ترتیب با استفاده از این نانو حسگرهای حساس به pH می توان مراحل تازگی، هشدار جهت مصرف در زمان محدود و همچنین فساد کامل را تشخیص داد.

وی با اشاره به اهداف اجرای طرح پژوهشی پایش فساد ماهی با استفاده از نانوسنسورهای حساس به pH افزود: کیفیت مواد غذایی به لحاظ فساد پذیری در چرخه بسته بندی و توزیع بسیار تغییر پذیر بوده و اغلب با افت همراه است و در نتیجه پایش کیفیت با استفاده از این سنسورها در مراحل بسته بندی، حمل و نقل، انبارداری و توزیع امری ضروری است که می تواند اطلاعات کافی و مهمی را برای تعیین بهتر کیفیت محصول و کنترل تا زنجیره توزیع برای همه از جمله مصرف کننده فراهم کند.

عضو هیأت علمی گروه نانو فناوری مواد غذایی اضافه کرد: بدلیل اهمیت موضوع، بررسی های مختلفی در خصوص طراحی شناساگرهای فساد در دنیا صورت گرفته و مزیت این دستاورد پژوهشی نسبت به نمونه های مشابه استفاده از نانوالیافی است که موجب افزایش سرعت پاسخ دهی در سنسور شده و کارایی آن را برای پایش فساد ماهی افزایش می دهد.

قرآنی با اشاره به اینکه محصولات دریایی بخش مهمی از صادرات کشور را به خود اختصاص می دهند گفت: استفاده از بسته بندی مناسب و همچنین بکارگیری شناساگرهای مناسبی که بتوانند در خصوص کیفیت محصول اطلاعات لازم را در اختیار مصرف کننده قرار دهند می تواند موجب توسعه صادرات این محصولات شود.

در حسرت فهم درست دامپزشکی

 محسن داوری، کارشناس ارشد ارتباطات

(اداره کل دامپزشکی خراسان شمالی)

جامعه دامپزشکی کشورمان دچار اختلال ارتباطی است؛ پدیده ای که خود موجب اخلال در بازنمایی چهره آن در حوزه عمومی و رسانه ها شده است. این اخلال و آن اختلال، گرچه بخشی منشأ بیرونی دارد، اما به هر حال باید سهمی را هم برای تعاملات درون بخشی اش درنظر گرفت.

از منظر علوم اجتماعی و ارتباطات، سازمان ها و جوامع درخود فرورفته ضمن این که در افکار عمومی (و بیشتر، در رسانه ها) جایگاهی نهان و گمشده دارند، از اختلال در روابط درونی بین اعضای شان هم رنج می برند.

به باورم می توان معضلات امروز دامپزشکی را عمدتا ناشی از همین مسئله دانست؛ ازجمله این که، فراوان به جایگاهش کم لطفی شده یا به شأن درخور و متناسب با شرح وظایف خطیر و خدمات گسترده اش، دست نیافته است. ضعف نهادهای علمی، حرفه ای و صنفی، و ناتوانی در دیالوگ درون و برون بخشی یا کم توجهی به الزامات آن، جایگاه دامپزشکی را در رسانه ها و حوزه عمومی، این چنین فروکاسته است.

حدود دو دهه پیش، استاد دنیادیده و از فرنگ برگشته ما گاه در حاشیه بحث و درس مرسوم کلاس های دانشگاه ضمن آن که به اعتبار و قدرت نفوذ رسانه در آن ممالک اشاره می کرد، از توانمندی تحسین برانگیز و ساختار نظام مند تشکل های دامپزشکی آن سوی آب ها و اختیارات فراوان شان در حیطه امور حرفه ای هم سخن می گفت. آن تجارب و آموزه ها، برای بسیاری از ما شنوندگان که شرایط روز جامعه خودمان را با ماوراء اقیانوس ها قیاس می گرفتیم، باورناپذیر، شگفت آور و تاحدودی غبطه آمیز بود.

شاید بخش قابل توجهی از سیمای تحریف شده و ضعیف دامپزشکی کشورمان در سپهر عمومی، از این مسئله سرچشمه می گیرد که اعضای این خانواده، خود را اجزای یک پیکر واحد نمی دانند. بخش خصوصی نه تنها خود را جزئی فراموش شده، و از دولتی ها منفک می داند، بلکه تصور غالبش این است که سازمان دامپزشکی، مشکلات و تنگناهای کاری آنان را نادیده می انگارد و صرفا درصدد مچ گیری و کشف تخلفات کرده و ناکرده آن هاست؛ بماند که اکثر این دسته افراد، در تقویت همدلانه تشکل های صنفی و حرفه ای موجود نیز، چنان که باید، همراه و همگام نشده اند. از آن سو، گاه پیش آمده که در چشم بخش دولتی نیز، غیردولتیان، نه به سان شرکایی همسو و مطمئن برای پیشبرد طرح های فنی و اجرایی، بلکه به سان رقبایی نابردبار انگاشته شده اند. این نبود مفاهمه و تضعیف مداوم و متقابل اعتماد و امید، بر انسجام پیکره دامپزشکی و لاجرم بر شکل گیری سرمایه اجتماعی قابل قبول و جلوه گری مطلوب سیمای آن در جامعه، بزرگ ترین لطمات را وارد کرده است.

چالش دیگری که گاه و بیگاه بر این ساختار نحیف ضربه می زند، قیاس خود با دیگری، آن هم بر مبنای تصوراتی ذهنی است که در بسیاری موارد، با واقعیت چندان سازگاری ندارد و در جهت دهی به افکار و تصمیم سازی ها، پیام های نادرست ارسال می کند. تصور غالب ما از ساختارهای حرفه ای و ترتیبات بین بخشی دولتی ها و خصوصی های شاغل در رشته های پزشکی، پرستاری و پیراپزشکی، مهندسی و...، اکثرا خلاف واقعیات موجود است؛ بیشتر ما شاغلان رده های مختلف دامپزشکی، از اختلافات درون صنفی و چالش های مسبوق به سابقه تشکل های مربوط به آن صنوف، با وزارتخانه های متبوع شان، بیخبر یا به آن بی توجه هستیم و شاید، تنها فراوانی اعضای آن هاست که اعتراض شان را در چشم ما، بزرگ و مثمر جلوه گر می کند و آن ها را متحد و منسجم و به سان یک پیکر واحد می پنداریم. در حالی که واکاوی وضعیت و چالش های این صنوف، آن هم از نمای نزدیک، واقعیات امر را بر ما آشکار می کند؛ هرچند باید اذعان کرد چالش ها و معضلات دامپزشکی، بیش از آن هاست.

اندیشمندان علوم اجتماعی، برای تشریح چنین شرایطی، از نظریاتی مثل مارپیچ سکوت و پنجره شکسته بهره می گیرند: پیله ای پیرامون افکار و پندارهای خود تنیدن و آن را معادل همه واقعیت (یا باور مسلط) پنداشتن؛ ادراک مسائل فقط در چارچوب ذهنی از پیش تعیین شده (که با تاثیرپذیری از افراد یا رسانه هایی که با آن ها اشتراک نظر داریم، تشدید می شود) و این که، تغییرات کوچک (خواه مثبت یا منفی)، به تحولات شگرفی در درازمدت و حتی میان مدت می انجامد و ذهنیت غالب یا تصور عموم از یک نهاد یا جامعه را شکل می دهد.

تشدید سرخوردگی و نارضایتی ها و هراس از آینده، نتیجه محتوم درهم تنیدگی نقدهای غیرمنصفانه و خودزنی های گاه و بیگاه در رسانه ها و حوزه عمومی است. افکار عمومی هم چیزی نیست جز برآیند تصورات ذهنی و درک آحاد مختلف جامعه از جهان پیرامون، که تحت تاثیر بازنمایی های رسانه ای شکل می گیرد و برساخته می شود.

البته تنها رسانه رسمی دیداری و شنیداری کشورمان مدت هاست از رفتار حرفه ای مقبول دنیای رسانه فاصله گرفته؛ برنامه های خبری و حتی سرگرمی محورش، کمابیش و به درجات مختلف، دچار اعوجاج است و چه بسا با وارونه نمایی رویدادها و پدیده ها در آن مواجه می شویم. با این تفاصیل، از این بنگاه عریض و طویل خبری و تبلیغاتی، شاید انتظار چندانی نباید داشت.

با این حال، برای شناساندن دانش شیرین و حرفه دشوار دامپزشکی به مردم و بازنمایی چهره آن در افکار جمعی و رسانه های گروهی، چاره کار را باید نخست در شکل گیری فهم مشترک بین اعضای متکثر این خانواده بزرگ، آن هم به مدد گفت و گوهای مسئله محور، و سپس بازتعریف نظام ارتباطی هدفمند با رسانه ها جست. بدون شک برای ثمربخشی هر چه بیشتر، بخش دولتی و شرکای غیردولتی اش باید با هم افزایی تجارب و منابع، به تقویت توانش ارتباطی یکدیگر در فضای رسانه ای یاری رسانند.

چندی پیش، رئیس سازمان دامپزشکی کشور از روابط عمومی به عنوان صداوسیمای سازمان یاد کرده بود. فارغ از این که با این افول بازگشت ناپذیر رادیو و تلویزیون به عنوان پیامد ظهور اینترنت و گوشی های هوشمند و انقلاب اطلاعات و ارتباطات، کاربست این تمثیل چقدر مناسب بوده، رخدادهای اخیر، ضرورت بازاندیشی در ساختار و گفتمان ارتباطی این سازمان را گوشزد کرد. تشکیل شورای سیاستگذاری (حتی غیررسمی) متشکل از نمایندگان بخش دولتی، نهادهای غیردولتی و چهره‌ های علمی و صاحبنظر این حوزه، می تواند به ساماندهی حضور دامپزشکی و بهبود سیمای آن در رسانه ها و ارتقای جایگاه بایسته اش در افکار عمومی کمک کند. افزون بر این، باید از بزرگان و افراد شهیر این حرفه نیز خواست دست به قلم شوند و با حضور پرشمار در رسانه های متنوع موجود، به نوبه خود یاریگر روابط عمومی سازمان و تشکل های علمی، حرفه ای و صنفی دامپزشکی باشند.

از یاد نبریم، شرایط حاکم بر ارتباطات امروز باعث شده فعالان حوزه روابط عمومی هم در موقعیت دشواری قرار گیرند؛ تا جایی که صدا و تصویر و پیام های تولیدی شان خوب دیده و شنیده و خوانده نمی شود. اما با همه دشواری های کار، هنوز هم می توان با تقویت منابع، خلاقیت و نوآوری و درنظر گرفتن ذائقه مخاطب و البته اقتضائات جهان شبکه ای شده امروز، به تولید محتوای همه فهم و مردم پسند در بستر رسانه های تعاملی و مشارکت محور کنونی پرداخت. جدی تر گرفتن ژورنالیسم علمی و بهره گیری از دانش و تجربه کسانی که هم این علم و حرفه را می شناسند و هم به شرایط و الزامات کار رسانه ای آشنا هستند، برای نزدیک کردن زبان این علم به زبان عموم و تولید پیام های ارتباطی غیرمستقیم اما اثربخش، گام دیگری در اصلاح کژکارکردهای رسانه و بازنمایی مطلوب سیمای دامپزشکی در حوزه عمومی به شمار می آید.

سگ ها می توانند اعداد را شمارش کنند

مهر/ حققان به تازگی دریافته اند که سگ ها قادر به درک مقادیر عددی بوده و می توانند اعداد را شمارش کنند، امری که نشانگر تکامل مغز این حیوانات است.

بررسی هایی که در این زمینه انجام شده نشان می دهد بخشی از مغز سگ ها که برای شمارش و درک اعداد مورد استفاده قرار می گیرد بیشتر از حد تصور قبلی دانشمندان تکامل یافته است و شباهت های قابل توجهی با قسمتی از مغز انسان دارد که وظایف مشابهی را انجام می دهد.

تحقیقی که در این زمینه در دانشگاه اموری آمریکا صورت گرفته نشان می دهد سازوکار شمارش اعداد در سیستم عصبی مغز سگ ها در گذر زمان تکامل یافته و در گونه های مختلف این پستاندار حفظ شده است. نکته جالب این است که سگ ها برای دست یافتن به این توانایی نیازی به آموزش ندارند و قابلیت یادشده به طور خودکار در این حیوانات وجود داشته است.

محققان امیدوارند با درک سازوکار این موضوع بتوانند از آن برای درمان بیماری های مغزی انسان ها و نیز ارتقای سیستم های هوش مصنوعی استفاده کنند. از همین رو در حال اسکن پیشرفته مغز سگ ها و تحلیل واکنش آنها در برابر مقادیر عددی متفاوت هستند.

شناخت دلایل پارس کردن سگ و درمان آن

هیچ کس نباید از یک سگ انتظار داشته باشد که هیچگاه پارس نکند. این موضوع درست مانند این که از کودکی انتظار تلاش برای حرف زدن نداشته باشیم. اما برخی سگ ها بیش از حد پارس میکنند. در ابتدا باید دلیل این کار را بفهمیم و سپس به رفع این مشکل بپردازیم.

چرا سگ پارس میکند؟

 پارس کردن سگ ها یکی از راه های ارتباطی او با صاحبش است و میتواند بسته به شرایط مختلف، معانی متفاوتی داشته باشد.

1 - دلایل مربوط به حفظ قلمرو و مسائل امنیتی: وقتی حیوان دیگری یا انسان غریبه ای به محل زندگی سگ نزدیک میشود، او آن را یک خطر به حساب می آورد و شروع به پارس کردن میکند. به تناسب نزدیک شدن آن خطر به سگ، صدای پارس بیشتر میشود، سگ به حالت هشدار در می آید و بسیار خشونت از خود نشان می دهد.

2 - زنگ خطر / ترس: بعضی از سگ ها، نسبت به هر چیز یا هر صدایی که توجهشان را به خود جلب کند حساسیت نشان میدهند و پارس میکنند. این موضوع ممکن است در هر جایی رخ دهد و بستگی به محل زندگی سگ ندارد.

راهکار برای موقعیت های 1 و 2 : از آنجا که این نوع پارس کردن به محض دیدن غریبه ها (چه حیوان و چه انسان) اتفاق میفتد، بهتر است که میدان دید سگ را محدود کنید. اگر سگ را حیاطی حصار کشی شده نگه میدارید، بهتر است که به جای حصار های میله ای از چوب هایی که مانع از دیدن آن سوی حصار میشود استفاده کنید. اگر سگتان در منزل نگهداری میشود، پنجره و درهای شیشه ای را با کاغذ های نسبتا ضخیم و مات بپوشانید.

3 - تنهایی : س گ ها حیوانات وابسته ای هستند. سگ هایی که برای مدت طولانی رها میشوند، چه داخل خانه و چه در حیاط، ناراحت، کم حوصله و عصبی میشوند و شروع به پارس کردن میکنند.

راهکار برای موقعیت شماره 3 : اگر سگتان در غیاب شما پارس میکند، شما باید وسایل تفریحی یا فردی برای همراهی و بازی با او در نظر بگیرید. بهتر است وقتی که در منزل حضور ندارید، سگی که در حیاط زندگی میکند را به داخل خانه بیاورید. این کار چند مزیت دارد: کاهش نارضایتی همسایه ها از سروصدای سگ، امنیت بیشتر منزل و همچنین امنیت بیشتر برای سگ.

 اما داخل آوردن سگ هم ممکن است از پارس کردن او کم نکند. در این شرایط باید برای ساعات طولانی ای که در منزل حضور ندارید از کسی درخواست کنید که برای یک ساعت در روز، سگتان را به گردش برده و او را سرگرم کند.

 فراهم کردن وسایل بازی برای سگ هم مفید است. به عنوان مثال اسباب بازی هایی که به شکل غذا هستند او را برای ساعاتی سرگرم میکند. بعد از بازی هم معمولا به خواب میرود.

 سگ هایی که در طول شب سر و صدای زیادی به پا میکنند را باید به داخل خانه بیاورید. این کار برای امنیت خانه و همچنین سگ بهتر است.

4 - سلام کردن / بازی کردن : سگ ها هنگام ملاقات با انسان ها یا دیگر جانداران پارس میکنند تا به نحوی سلام کرده باشند. این معمولا یک نوع پارس شادمانه است و گاه همراه با تکان دادن دم و بالا و پایین پریدن اتفاق میفتد.

 راهکار برای موقعیت شماره 4 : برای جلوگیری از پارس کردم سگ در هر زمان که شما وارد خانه میشوید یا در خانه را میزنند، باید به سگتان رفتار های دیگری بیاموزید. یکی از راه ها این است که به سگ بیاموزید وقتی که کسی زنگ خانه را میزند، برود و در نقطه معینی بایستد. این نقطه باید جایی باشد که سگ بتواند در را ببیند اما زیاد نزدیک به در نباشد. با تشویق کردن سگ و دادن خوراکی های تشویقی او را به ایستادن در آن نقطه ترغیب کنید اما فعلا سمت در نروید. این کار را ابتدا باید به صورت یک بازی انجام دهید.

وقتی که تا حدودی مطمئن شدید که سگ از آن نقطه تکان نمیخورد، شروع به باز کردن در کنید.

 بعد از چند بار تمرین، وقتی که سگ موقع باز کردن در از جایش تکان نخورد، از یک نفر بخواهید که بیاید و در بزند. مطمئنا بار اول سگ از جایش بیرون خواهد پرید و به سوی در خواهد رفت اما با تکرار و وقت گذاشتن او یاد خواهد گرفت که وقتی در میزنند و مهمانی وارد میشود به سوی آنها نیاید و پارس نکند.

 هیچگاه به سگی که موقع وارد شدن شما به خانه پارس میکند جایزه ای ندهید، او را نوازش نکنید و حتی تا وقتی که آرام نگرفته و جایی ساکت ننشسته، از برقراری ارتباط چشمی نیز اجتناب کنید. بعد از آرام شدن تشویقش کنید.

5 - تلاش برای جلب توجه : معمولا سگ ها برای جلب توجه صاحبشان به خواسته های آنها، از قبیل بیرون رفتن، بازی کردن، غذا خواستن و ... پارس میکنند.

عفونت گوش سگ

اگر سگ شما از عفونت های گوش تکراری رنج می برد احتمالا آلرژی ها مجرم هستند و احتمالا آلرژن ها در محصولات غذایی ذرت، گندم و سویا هستند. با این حال، سگ هایی که دارای گوش های بزرگ، آویزان هستند بیشتر حساس به عفونت گوش می شوند.

 اگر متوجه شدید که سگ شما خاراندن یا پنجه زدن در گوشش دارد سرش را تکان می دهد یا گوشش را در برابر کف یا مبلمان قرار می دهد این نشان می دهد که ممکن است عفونت گوش داشته باشد.

علائم شدید ممکن است شامل قرمزی از کانال گوش، پوسته در اطراف گوش، ریزش مو در اطراف گوش، مشکلات تعادل، راه رفتن در مسیر دایره ای، درد و کاهش شنوایی

برای درمان عفونت گوش در سگ خود، اولین قدم این است که گوش را تمیز و خشک کنید. اگر او در بسیاری از درد دارد ممکن است برای این کار نیاز به آرامش داشته باشد.

معاینه توسط دامپزشک خود تعیین خواهد کرد که چه نوع از عفونتی را سگ ممکن است داشته باشد و احتمالا با یک آنتی بیوتیک موضعی یا ضد قارچی درمان می شود.

راه درمان: محلول شست و شوی گوش سگ و گربه. این محصول حاوی الکل برای ضد عفونی کردن و از بین برنده واکس گوش می باشد و جلوگیری از عفونت گوش سگ و گربه به کار می رود.

عموما سگ ها بعد از حمام دچار عفونت گوش می شوند و این محصول برای این کارایی دارد که از این عفونت جلوگیری شود.

از این محلول برای سگ و گربه برای کانال بیرونی گوش استفاده کنید و بصورت متناوب در هر دوگوش هفته ای دوبار استفاده می شود.